CD Meer dan verwacht - info

Toen wist ik jij bent heel bijzonder
Het is je puurheid die ik zo bewonder
Jij hebt je beperking maar ook liefde en kracht
Daarmee bied je mij altijd weer meer dan verwacht

Deze CD is in het bijzonder bestemd voor iedereen die betrokken is bij de zorg voor mensen met ernstige meervoudige beperkingen.
De teksten verwoorden wat je kunt tegenkomen in omgang met hen; ontroering, vrolijkheid, boosheid, onmacht, vraagtekens, bewondering en hoop.

De CD is op 1 april 2000 gemaakt door Marianne Reijnen en
Simoon Blekxtoon (t 23-5-2000).
De naam ANNE-MOON is ontstaan uit een samentrekking van hun namen.
Hun ervaring met ernstig meervoudig beperkte mensen begon in de 80-er jaren.
Marianne werkte toen als spelpedagogisch medewerkster (later: orthopedagoog) en
Simoon als groepshoofd.
Dat wat zij gaandeweg ontdekten in de omgang met deze doelgroep – o.a. tijdens muzikale uurtjes samen – bleek “meer dan verwacht”.
Dit verklaart de titel van de CD.

Klik op de om een deel van het nummer te horen.
De nummers staan in MP3 formaat.

1. Meer dan verwacht
… is de titelsong en verwoordt de gedachten van de tekstschrijfster Marianne, die als spelpedagoog in de loop van de tijd steeds meer oog kreeg voor de mogelijkheden, puurheid, liefde en kracht van mensen met zeer ernstige meervoudige beperkingen. Dat wat zij gaandeweg aan waardevols ontdekte, noemt zij “MEER DAN VERWACHT”.

2. Waarom doe jij zo
… gaat over een ouder/begeleider die graag zou willen weten waarom de cliënt zich gedraagt, zoals hij/zij zich gedraagt. Maar even zo goed kan de tekst geïnterpreteerd worden alsof de cliënt dat aan de ouder/begeleider vraagt, op die momenten dat het aanbod niet goed aansluit bij de ondersteuningsvraag.

3. Ontmoeten
… gaat over die momenten dat de cliënt zich terug lijkt te trekken in een eigen wereld en zich daarmee afsluit van de ouder/begeleider. Er kan dan een sterke behoefte ontstaan (vanuit één of beide partijen) om elkaar weer opnieuw te ontmoeten.

4. Zonlicht
… gaat over een persoon die naast de zeer ernstige verstandelijke en motorische beperkingen tevens zeer slechtziend is. Ondanks al die beperkingen zit de persoon uit dit lied buiten te genieten van de zintuiglijke stimulering die zon en wind met zich meebrengen.

5. Gestoord
… gaat over de communicatieproblemen en frustraties die je kunt tegenkomen in de wirwar van betrokken disciplines en bureaucratie. De rode draad in het lied wordt gevormd door de zin: “Wie vraag ik nu het woord, ik word hier zo gestoord.”

6. Op schoot
… gaat over de grote discrepantie tussen mentaal klein blijven en fysiek alsmaar groter groeien. De behoefte aan lichamelijke nabijheid (op schoot) blijft in min of meerdere mate levenslang aanwezig, echter de lichamelijke groei en de benodigde hulpmiddelen zoals spalken, tillift en ortheses, staan die behoefte gemakkelijk in de weg.

7. Ik hoop
… gaat over de onmacht en af en toe ook het verlies van geduld bij een intensieve zorg die nóóit ophoudt te bestaan. Het spugen, het spasme, de diarree, de epilepsie, de buien etc. De refreinregel geeft de volgende woorden aan dit gevoel: “Oh, ik hoop dat dit voorbij gaat in de loop van de tijd.”

8. Zeg geen ja als je nee bedoelt
… gaat over het feit dat deze cliënten nooit ‘doen alsof’. In hun uitingen en aanwezigheid zijn ze altijd puur en zuiver. Zij zeggen geen ja als ze nee bedoelen.

9. Er moet toch meer zijn
… gaat erover dat deze ernstig meervoudig beperkte cliënten vaak beschreven worden in termen van wat ze NIET kunnen: niet kunnen lopen, niet kunnen praten, niet zelf kunnen eten e.d. Daar tegenover klinkt in dit lied, dat er toch zoveel méér is in hen, dan dat wat ze NIET kunnen.

10. Dromen
… gaat over de wens bij ouders/begeleiders dat hun kind/de cliënt hen herkent (een soort van ‘dankjewel’ voor alle dagelijkse investeringen). Dit lied attendeert erop, dat de signalen die getuigen van deze herkenning, vaak zó subtiel zijn dat ze gemakkelijk over het hoofd worden gezien. De herkenning kan zitten in héél kleine, maar oh zo waardevolle reacties: een bepaalde blik, een bewegende lip, een twinkel in het oog, een keelgeluid, een snellere ademhaling e.d.

11. Niets is wat het lijkt
… gaat over het feit dat mensen met zeer ernstige meervoudige beperkingen op bepaalde gebieden wellicht minder beperkt zijn dan ‘niet gehandicapten’.

12. Samen zijn
… is opgedragen aan Aram Weijers (t 13-01-2002) en geschreven door zijn vader Frans Weijers. Te horen valt hoe waanzinnig veel deze vader van zijn zwaar beperkte kind heeft gehouden en hoe hij genoten heeft van hun ‘samen zijn’. Vader geeft tevens aan zich te realiseren dat een buitenstaander die liefde voor zo’n kind, waarschijnlijk nooit écht zal kunnen begrijpen.



Voor een beknopt levensverhaal van Aram Weijers, geschreven door zijn vader Frans Weijers, zie: http://ouderhandboekmcg.bosk.nl/